Με το προπαγανδιστικό προσωπείο της «προσιτής στέγης», η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, προχώρησε σε νέες τροποποιήσεις στο Ειδικό Στεγαστικό Κίνητρο, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο στους μεγαλοεργολάβους και τους κατασκευαστικούς ομίλους να ενισχύσουν την κερδοφορία τους εις βάρος της στοιχειώδους λαϊκής ανάγκης για κατοικία.
Όπως ομολογεί η ίδια η κυβέρνηση με απίστευτο κυνισμό, οι αλλαγές έγιναν «ώστε να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των επιχειρηματιών ανάπτυξης γης». Αυτός είναι ο στρατηγικός στόχος: η μετατροπή της ανάγκης του λαού σε νέα πεδία δράσης και κέρδους για το κεφάλαιο, όχι η κάλυψη των στεγαστικών αναγκών του λαού.
Οι αλλαγές επιγραμματικά:
- Το Κίνητρο επεκτείνεται σε Εμπορικές και Τουριστικές Ζώνες, δηλαδή περιοχές υψηλής αξίας, όπου οι επενδυτές έχουν μεγάλα περιθώρια απόδοσης, γεγονός που συνδέεται με την εντεινόμενη τουριστικοποίηση και γαιοπρόσοδο σε βάρος της λαϊκής στέγης.
- Εντάσσονται περιοχές της λεγόμενης «Δήλωσης Πολιτικής» που εφάπτονται με Τοπικά Σχέδια, διευρύνοντας ακόμη περισσότερο τη διαθέσιμη γη προς εκμετάλλευση.
- Αυξάνεται ο συνολικός συντελεστής δόμησης από 30% σε 35% στις περιπτώσεις που επιτρέπεται ο συνδυασμός κινήτρων – κυρίως στην κατηγορία του 25%. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερο όγκο οικοδομής, περισσότερα διαμερίσματα στο ίδιο τεμάχιο, άρα και περισσότερα κέρδη από ενοίκια και πωλήσεις.
- Μειώνεται το ελάχιστο απαιτούμενο εμβαδόν του τεμαχίου από 3.000 τ.μ. σε 2.000 τ.μ., για πολεοδομικές ζώνες με συντελεστή δόμησης κάτω του 100%, διευκολύνοντας ακόμη περισσότερα οικόπεδα να ενταχθούν στο Κίνητρο και να γίνουν αντικείμενο επενδυτικής αξιοποίησης.
Να υπενθυμίσουμε επίσης ότι ένα σημαντικό στοιχείο που περιλάμβανε το αρχικό σχέδιο, ήταν η αξιοποίηση του Κινήτρου δόμησης όχι μόνο στην ίδια ιδιοκτησία, αλλά και μέσω μεταφοράς του επιπλέον εμβαδού σε δευτερεύουσα ιδιοκτησία, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό θα χρησιμοποιηθεί για «προσιτή στέγη». Συγκεκριμένα, οι εργολάβοι μπορούν να λάβουν έως και +45% επιπλέον Συντελεστή Δόμησης στην κύρια ιδιοκτησία, εφόσον χτίσουν τις αντίστοιχες μονάδες προσιτής στέγης σε παρακείμενο ακίνητο εντός του ίδιου Τοπικού Σχεδίου. Πρόκειται για ακόμη ένα τεχνικό εργαλείο που επιτρέπει τη μεγιστοποίηση της οικοδομικής εκμετάλλευσης και την ευέλικτη διαχείριση των ακινήτων από το κατασκευαστικό κεφάλαιο, υπό τον μανδύα της κοινωνικής πολιτικής.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση, με γλώσσα που θα ζήλευαν τα λόμπι των εργολάβων, μιλά για «δημιουργία επιλογών προσιτής κατοικίας, μέσα από τη σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα», παραδίδοντας και τυπικά την ευθύνη στέγασης από το κράτος στην “επιχειρηματικότητα”. Ταυτόχρονα, οπορτουνιστικές δυνάμεις, ενώ φωνασκούν για τα αποτελέσματα αυτού του είδους ανάπτυξης, ανταγωνίζονται να προσφέρουν μια παραλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής, χωρίς σύγκρουση με την ουσία του προβλήματος: την καπιταλιστική ανάπτυξη. Αντί για λαϊκή κατοικία ως συλλογικό και καθολικό δικαίωμα, προσφέρουν υβριδικά σχήματα αγοράς, δανεισμού, συμπράξεων και ιδιωτικής εμπλοκής, που αναπαράγουν ακριβώς το ίδιο πρόβλημα.
Ακόμη χειρότερα, ως εντολοδόχος των εργοδοτικών οργανώσεων, η κυβέρνηση προανήγγειλε την έκδοση Εντολής για δημιουργία «οικιστικών συγκροτημάτων συλλογικής διαμονής» για εργαζόμενους από τρίτες χώρες. Μιλάμε για συγκροτήματα με τις απολύτως βασικές προδιαγραφές, που θα λειτουργούν ως χώροι στοίβαξης φτηνής εργατικής δύναμης, πλήρως εκμεταλλεύσιμης από τους εργοδότες. Με αυτό το μέτρο:
- Δημιουργείται μια δεύτερη κατηγορία εργατικής τάξης, με διαχωρισμό ανάμεσα σε ντόπιους και μετανάστες εργάτες.
- Διευκολύνεται η γκετοποίηση των εργατών από τρίτες χώρες, νομιμοποιώντας την απάνθρωπη στέγαση υπό την πρόφαση της «απελευθέρωσης κατοικιών».
- Ενισχύεται η εργοδοτική αυθαιρεσία, με τους ίδιους τους εργοδότες να αναλαμβάνουν τη στέγαση των εργατών για να μεγιστοποιήσουν τον έλεγχο και την απόδοση τους.
Όλα τα παραπάνω δεν είναι ούτε λάθη, ούτε παρεκκλίσεις. Είναι η ταξική στρατηγική του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του: να μετατρέψουν την κατοικία σε εμπορικό προϊόν, σε επενδυτικό όχημα, σε μέσο πλουτισμού για τους λίγους, ενώ για τη λαϊκή οικογένεια γίνεται άπιαστο όνειρο, διαρκής ανασφάλεια και πηγή χρέους.
Η ΚΠΚ τονίζει ότι η κατοικία πρέπει να είναι κοινωνικό δικαίωμα και όχι εμπόρευμα. Καμία πραγματική λύση δεν μπορεί να υπάρξει μέσα από διευκολύνσεις και “κίνητρα” προς το κεφάλαιο. Η μόνη λύση είναι η ρήξη με τη λογική του κέρδους, η οργάνωση και διεκδίκηση καθολικής, ποιοτικής και δωρεάν στέγασης, με ευθύνη του κράτους και με αξιοποίηση δημόσιας γης και κτιριακού αποθέματος.
Η ΚΠΚ καλεί τους εργαζόμενους, τη νεολαία και κάθε λαϊκό άνθρωπο να μην αποδεχτεί το μοιραίο, να μην αφεθεί στην «κανονικότητα» των στεγαστικών χρεών, των φουσκωμένων ενοικίων και της εργασιακής περιπλάνησης.
Οργάνωση, πάλη, ταξική αντεπίθεση!
Η στέγη πρέπει να ικανοποιεί τον λαό, όχι στους κερδοσκόπους. Δεν χρειαζόμαστε νέα προγράμματα-βιτρίνες, αλλά σύγκρουση με το ίδιο το καθεστώς που ιδιωτικοποιεί και εμπορευματοποιεί αυτή την ανάγκη.
Καμία εμπιστοσύνη στα ψεύτικα «κίνητρα». Μόνο ο οργανωμένος λαός μπορεί να κερδίσει το δικαίωμα στη στέγαση, το δικαίωμα στη ζωή.
