Αυτή η Εργατική Πρωτομαγιά μας καλεί να δούμε και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: η εργατική τάξη, ο λαός του τόπου μας, κάθε μέρα ασφυκτιεί όλο και περισσότερο κάτω από την αυξανόμενη πίεση που ασκεί το κεφάλαιο και οι πολιτικές δυνάμεις που το στηρίζουν.
Οι εργαζόμενοι καλούμαστε να πληρώσουμε και τα κέρδη του, αλλά και τις ζημιές του!
Τα δικαιώματά μας σε μισθούς, ωράριο, κοινωνική πρόνοια, συντάξεις, μπήκαν «στη μηχανή του κιμά», όταν το κεφάλαιο ένιωσε την κρίση να του χτυπάει την πόρτα. Κι όταν, όμως, διασφάλισε την κερδοφορία του, συνέχισε να συμπιέζει δικαιώματα που κατακτήσαμε με μακραίωνους αγώνες! Γιατί προϋπόθεση της “ανάπτυξης” του είναι η ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.
Το είδαμε ξανά και ξανά, στην εστίαση, στην κατασκευαστική βιομηχανία, στο εμπόριο, στις υπηρεσίες – όπου η παραμικρή φωνή διεκδίκησης των αυτονόητων έγινε αφορμή για απολύσεις – αλλά ακόμα και στον δημόσιο τομέα, όπου οι εργαζόμενοι με συμβάσεις συστηματικά καλύπτουν πάγιες ανάγκες.
Το κεφάλαιο δε χαρίστηκε ποτέ στον εργαζόμενο! Ξέρει να καρπώνεται την υπεραξία που παράγουν οι μισθωτοί σε κάθε κλάδο, με απλήρωτες υπερωρίες, με μισθούς οριακής επιβίωσης, που δεν εξασφαλίζουν ποιότητα ζωής, σε συνθήκες όπου τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα γίνονται θλιβερή ρουτίνα. Τον πλούτο που συσσωρεύει, όμως, δεν το μοιράζεται ποτέ με εκείνους που τον παράγουν.
Ενόψει μιας νέας κρίσης, που το ίδιο το διεθνές κεφάλαιο, οι αστικές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο δημιουργούν για ακόμα μία φορά, οι εργαζόμενοι θα κληθούν και πάλι να «πληρώσουν τη νύφη».
Είναι, μάλιστα πιο εμφανής από ποτέ ο κίνδυνος να «διευθετήσουν» τους ανταγωνισμούς τους με νέους αιμοβόρους πολέμους, που θα πληρώσει ο λαός, και με χρήμα και με αίμα.
Η εργατική τάξη της Κύπρου, που υπομένει εξίσου τη βαναυσότητα ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και την εκμετάλλευση του κεφαλαίου, οφείλει στον εαυτό της να σταθεί ενωμένη, μακριά από τεχνητούς διαχωρισμούς που οι εχθροί της στήνουν μπροστά της, να απορρίψει αντιπαλότητες που εξυπηρετούν μόνο τα συμφέροντα της αστικής τάξης, να παλέψει για τα δικαιώματά της οργανωμένα και μαχητικά.
Για να ανατρέψει το σάπιο και βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα, για να γίνει ο εργάτης ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει σε ολόκληρο το νησί, σε μια νέα κοινωνία, τον Σοσιαλισμό – Κομμουνισμό.
Λέμε ΟΧΙ στην «εργατική ειρήνη» που καταλύει καθημερινά τα κεκτημένα δικαιώματα. Τέρμα πια στις αυταπάτες!
Απαιτούμε:
- Μισθούς που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες
- Πληρωμή υπερωριών
- Μείωση του εργάσιμου χρόνου και κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας
- Αποκατάσταση της ΑΤΑ στο 100% και επέκταση της εφαρμογής της
- Επαναφορά της Κυριακάτικης αργίας
- Υγιεινές και ασφαλείς συνθήκες εργασίας
- Συλλογικές συμβάσεις εργασίας που θα κατοχυρώνουν τις σύγχρονες ανάγκες
