Την Κυριακή που πέρασε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επισκέφτηκε το Ισραήλ και είχε επαφές με τον πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου, για τον οποίο εκκρεμεί διεθνές ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου. Πολύς κόσμος που προβληματίζεται για τη κατάσταση στην περιοχή, που αγωνιά για το ενδεχόμενο πολέμου, που θέλει την ειρήνη, διερωτάται γιατί ο πρόεδρος μιας ημικατεχόμενης πατρίδας, θύμα πολέμου, εισβολής και κατοχής να συναγελάζεται με τον θύτη, με τον εισβολέα, με τον κατακτητή;
Ταυτόχρονα, η λεκτική αντιπαράθεση που προηγήθηκε μεταξύ της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, σε αρκετά ψηλούς τόνους και με χαρακτηρισμούς εκατέρωθεν, ουσιαστικά έρχεται να συσκοτίσει τη στρατηγική σύμπλευση των δύο και πετάει τη συζήτηση στην εξέδρα. Η κυπριακή κυβέρνηση δεν έχει ιδεολογικές αγκυλώσεις στο πώς δρα στην εξωτερική της πολιτική ούτε αδυνατεί να αντιληφθεί το τι γίνεται στη Γάζα. Δεν αποτελεί προϊόν λανθασμένης ή “σατανικής” πολιτικής από την κυπριακή κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, όπως και όλες οι προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις, είτε λεγόμενες αριστερές είτε δεξιές, παρόλες τις διακηρύξεις και υποσχέσεις τους, είναι κυβερνήσεις που έχουν τη διασφάλιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου ως βασικό κριτήριο της επιτυχίας τους. Αυτό δεν προκύπτει επειδή το λέμε εμείς, αλλά από τους σιδερένιους νόμους του υφιστάμενου οικονομικού συστήματος, του καπιταλισμού. Όσο τα κλειδιά της οικονομίας βρίσκονται στην κατοχή των μεγαλοεργοδοτών, των κεφαλαιοκρατών, τόσο το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση θα εξυπηρετεί την ανάγκη για μεγιστοποίηση των κερδών τους.
Αυτή η αντικειμενική ανάγκη περνά και μέσα από τη συνεχή προσπάθεια αναβάθμισης της θέσης του κυπριακού κεφαλαίου και της κυπριακής αστικής τάξης στην περιοχή και διεθνώς. Η αστική τάξη της Κύπρου επιδιώκει να εμπλακεί περαιτέρω στις εστίες πολέμων τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και στο Ουκρανικό και αλλού, επιδιώκοντας να καρπωθεί οφέλη. Γι’ αυτό συνολικά όλες οι κυπριακές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών απογείωσαν τη συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ.
Από τον καθορισμό ΑΟΖ με το Ισραήλ επί διακυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια το 2011, μέχρι τις κοινές προσπάθειες εξόρυξης υδρογονανθράκων από τα κοιτάσματα της Κυπριακής ΑΟΖ, μεταφοράς φυσικού αερίου στην ΕΕ με τον αγωγό East Med και μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας με το υποθαλάσσιο έργο Great Sea Interconnector επί Αναστασιάδη, οι αστικές τάξεις Κύπρου και Ισραήλ θέτουν κοινούς στρατηγικούς στόχους για να ενισχύσουν την κερδοφορία τους και τη γεωστρατηγική τους θέση στη περιοχή.
Διαχρονικά οι κυπριακές κυβερνήσεις, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, προσδένουν τη χώρα και το λαό μας στα σχέδια των ΗΠΑ, της ΕΕ και του Ισραήλ. Σχέδια που σχετίζονται και με τους ενεργειακούς σχεδιασμούς στην περιοχή. Με τις πιο πάνω ενέργειες, η Κύπρος εντάσσεται ενεργά στα σχέδια των ΗΠΑ και της ΕΕ για την απεξάρτηση της Ευρώπης από τις Ρωσικές ενεργειακές εξαγωγές. Η συμφωνία που υπέγραψε τη Δευτέρα στο Ισραήλ ο Χριστοδουλίδης για την ηλεκτρική διασύνδεση IMEC συνδέουν την Κύπρο με τον Ινδικό δρόμο μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων. Στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας, ο ινδικός δρόμος παρουσιάζεται σαν εναλλακτική μεταφοράς εμπορευμάτων από την Ασία στην Ευρώπη, συνδέοντας την Ινδία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα. Αυτή η στρατηγική επιλογή συμμαχιών δεν αποτελεί ιδεοληψία κάποιας κυβέρνησης αλλά συνειδητή πρόσδεση πάνω στον ένα ιμπεριαλιστικό πόλο από τον οποίο η κυπριακή αστική τάξη προσβλέπει τα περισσότερα οφέλη για αναβάθμιση της οικονομικής και γεωπολιτικής της ισχύς.
Το κυπριακό κεφάλαιο διαβλέπει οικονομικά οφέλη από τη συνεργασία με το Ισραήλ και αυτό μεταφράζεται σε συνεργασία και επενδυτικά πρότζεκτ σε μια σειρά θεμάτων από την ανάπτυξη λύσεων στους τομείς των ψηφιακών τεχνολογιών και των προηγμένων υλικών, της αγροδιατροφής, των θαλάσσιων και ναυτιλιακών συστημάτων, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τις διαστημικές τεχνολογίες, μέχρι την παιδεία και την υγεία.
Ήδη στην Κύπρο δραστηριοποιούνται αρκετές εταιρείες Ισραηλινών συμφερόντων, σε σύμπραξη με κυπριακά κεφάλαια, όπως στον τομέα της υγείας, των κατασκευών, μονάδων αφαλάτωσης, εταιρίες πώλησης και παροχής λογισμικών προγραμμάτων και ενέργειας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν αδύνατο να μην υπάρχουν στρατιωτικές συνεργασίες (π.χ. η διακλαδική άσκηση «ΑΓΑΠΗΝΩΡ», η άσκηση αεράμυνας «ΙΑΣΩΝ», κύπριοι αξιωματικοί να εκπαιδεύονται στο Ισραήλ) μεταξύ των δύο χωρών στα πλαίσια διασφάλισης της κερδοφορίας των επενδύσεων τους αλλά και στην επιθετικότητα των αστικών τάξεων προς άλλους λαούς.
Είναι πάνω σε αυτό το έδαφος που η αστική τάξη της Κύπρου έχει δείξει έμπρακτα την στήριξή της στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ. Δείχνει ξεκάθαρα την επιθετικότητα της απέναντι σε λαούς που επίσης παλεύουν για την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Και αυτό γιατί η αστική τάξη της Κύπρου έχει ξεκάθαρο προσανατολισμό και ξέρει ακριβώς που δείχνει η πυξίδα των δικών της συμφερόντων, και αυτή την κατεύθυνση έρχονται να υπηρετήσουν διαχρονικά οι κυβερνήσεις.
Η ουσία όμως της δικής μας πάλης είναι να αποκτήσει και η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα τη δική τους πυξίδα, τον δικό τους ξεκάθαρο προσανατολισμό. Να μην σέρνονται πίσω από την όποια αστική κυβέρνηση, όπως και αν αυτοπροσδιορίζεται. Να μην συνταχθούν κάτω από τα κελεύσματα για “εθνική ενότητα”, για την υποτιθέμενη “ανάπτυξη και ευημερία” για όλους.
Ο αγώνας ο δικός μας δεν περνά μέσα από την κυβερνητική διαχείριση του καπιταλισμού. Ένας τέτοιος αγώνας μόνο ήττες θα φέρνει για το εργατικό κίνημα, για το λαό μας. Ο μόνος αγώνας, όσο δύσκολος και αν είναι, που μπορεί να είναι νικηφόρος είναι αυτός που συνδέει την αλληλεγγύη μας για τον Παλαιστινιακό λαό, τις μάχες σήμερα για καλύτερους μισθούς, καλύτερα ωράρια, συντάξεις, ΑΤΑ, στέγη, παιδεία, υγεία, με την ανατροπή του καπιταλισμού. Για την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας, του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού.
Κείμενο του Ιδεολογικού Γραφείου της ΚΠΚ
