Η οργανωμένη συλλογική δράση και η κινητοποίηση μέσω διαδηλώσεων είναι από τα σπουδαιότερα εργαλεία για τους αγώνες της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.
Είναι η έκφραση της οργανωμένης πάλης του λαού, των εργαζομένων, των φοιτητών και μαθητών, των αγροτών και των συνταξιούχων, όλων όσων υφίστανται πιέσεις και συρρίκνωση δικαιωμάτων, όσων φορτώνονται καθημερινά τις συνέπειες της πολιτικής που ανοίγει λεωφόρους για την κερδοφορία του κεφαλαίου, συμπιέζοντας ασφυκτικά τα εισοδήματα των μισθωτών και των λαϊκών στρωμάτων.
To νέο νομοσχέδιο που αφορά στην ρύθμιση των διαδηλώσεων, μαρτυρά ξεκάθαρα την πρόθεση της κυβέρνησης να στήσει εμπόδια σε αυτές τις μορφές οργανωμένου ταξικού αγώνα, προκειμένου να περιστείλει αυτό το εργαλείο αγώνα και προώθησης λαϊκών διεκδικήσεων.
Πρόκειται για μία κίνηση που βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με τη γενικότερη κατεύθυνση της κυβέρνησης να συμπιέζει λαϊκά δικαιώματα, είτε αυτά αφορούν την εργασία, είτε την κοινωνική πολιτική, είτε το δικαίωμα στη στέγαση, είτε τη μέριμνα για την σπουδάζουσα και μαθητιώσα νεολαία.
Βέβαια, αυτή η πολιτική κατεύθυνση δεν συνιστά κυπριακή πρωτοτυπία, ούτε ευρεσιτεχνία της παρούσας κυβέρνησης. Η περιστολή και καταστολή των διαδηλώσεων και των κινητοποιήσεων είναι ευθυγραμμισμένη με την περαιτέρω αποδυνάμωση του κινήματος, που είναι ένα ισχυρό όπλο των εργαζόμενων και του λαού γενικότερα για να διεκδικήσει αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής και εργασίας.
Μεταξύ άλλων, με τις πρόνοιες του νομοσχεδίου αυτού η κυβέρνηση, η οποία εκφράζει και προωθεί μετά παρρησίας τα συμφέροντα της αστικής τάξης και των επιχειρηματικών ομίλων, επιδιώκει να εδραιώσει την αντίληψη ότι οι διαδηλώσεις, οι λαϊκές διεκδικήσεις είναι κάτι εγκληματικό.
Το νομοσχέδιο, μεταξύ άλλων, απαιτεί ονομαστικούς «υπεύθυνους» διαδηλώσεων, παραχωρεί στις δυνάμεις καταστολείς μέσα και αφορμές για να χαρακτηρίσουν κατά βούληση τις διαδηλώσεις, ώστε να δικαιολογήσουν την διάλυσή τους.
Καθένα από τα άρθρα που θεσπίζονται, παρέχει εργαλεία και επιχειρήματα στην αστική τάξη, στους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και στους ίδιους τους κρατικούς φορείς, να χειραγωγήσουν τις συνειδήσεις, ιδίως των νέων ανθρώπων, συκοφαντώντας συλλήβδην τους εργατικούς λαϊκούς αγώνες.
Το νομοσχέδιο βρίθει από αόριστες έννοιες και ορισμούς, ανοιχτούς προς ελεύθερη ερμηνεία, βολική για την εκάστοτε επιδίωξη της αστικής κυβέρνησης (από την κήρυξη απεργιών ως παράνομες ή/και καταχρηστικές μέχρι και τον χαρακτηρισμό του περιεχομένου αντι-ιμπεριαλιστικών διαδηλώσεων ως δήθεν «τρομοκρατικό»), ανοίγοντας έτσι πόρτες και παράθυρα για να τελεί υπό απαγόρευση και περιορισμό κάθε διαδήλωση, να τρομοκρατούνται οι διοργανωτές και να τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί, να σέρνονται στα δικαστήρια με πολύχρονες δικαστικές διαμάχες, για να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες και να εξοντώνονται οικονομικά και ηθικά.
Το επιχείρημα του «εκσυγχρονισμού ενός αποικιακού τύπου νόμου» που επικαλείται τακτικά ο Πρόεδρος της Επιτροπής Νομικών και Βουλευτής του ΔΗΣΥ, Νίκος Τορναρίτης, είναι πειστικό μόνο για όσους δεν παρακολουθούν τις επιλογές των αστικών κυβερνήσεων σε όλη την ΕΕ – και όχι μόνο. Εξάλλου, μόλις πριν πέντε χρόνια, ένα νομοσχέδιο με αντίστοιχες ρυθμίσεις, παρουσιάστηκε και στην ελληνική βουλή, η οποία δεν χρειαζόταν να διορθώσει κανέναν αποικιακό νόμο.
Βλέπουμε, άλλωστε, ότι σε χώρες που τα αστικά πολιτικά κόμματα στην Κύπρο, επικαλούνται ως παραδείγματα του «εκσυγχρονισμένου» νομικού πλαισίου για τις διαδηλώσεις, η στάση των αρχών καταστολής, είτε σε μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις (όπως στην Γαλλία), είτε σε διαδηλώσεις για τον τερματισμό της ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα (σε Αγγλία και Γερμανία), θυμίζει κάτι από δικτατορικά καθεστώτα.
Ο λαός χρειάζεται να απαντήσει μαζικά σε αυτό το μπαράζ περιστολής συνδικαλιστικών και λαϊκών ελευθεριών. Μόνο το οργανωμένο, μαζικό και μαχητικό λαϊκό κίνημα μπορεί να υπερασπιστεί τη δυνατότητά του να παλεύει συλλογικά στους δρόμους. Γιατί δεν πρόκειται για κάποιο δικαίωμα που χαρίστηκε στον λαό, αλλά για κατάκτηση του κινήματος στην Κύπρο και αλλού.
Όταν ο νόμος γίνεται εργαλείο στα χέρια ενός κράτους που χαϊδεύει τους ισχυρούς και χτυπάει τους ανίσχυρους, που υπηρετεί τη μειοψηφία της πλουτοκρατίας και ξεζουμίζει την πλειοψηφία, τότε ο λαός οφείλει να αναγνωρίσει τον κίνδυνο και να αντισταθεί συλλογικά και οργανωμένα στο πισωγύρισμα αυτό.
Το νέο νομοσχέδιο τίθεται προς ψήφιση στη Βουλή αυτή την Πέμπτη 10/7/2025. Έχουμε καθήκον να βρεθούμε ξανά έξω από τη Βουλή στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας της Πέμπτης (10/07) στις 18:00 για να καταδικάσουμε το νομοσχέδιο και να στείλουμε το ξεκάθαρο μήνυμα πως, ακόμη κι αν το νομοσχέδιο περάσει, θα μείνει στα χαρτιά.
