Οι απόπειρες των ΗΠΑ, της ΕΕ και των συμμάχων τους να επιβάλουν τα δικά τους συμφέροντα στη διεθνή αρένα, έναντι της καπιταλιστικής Ρωσίας και των χωρών που την υποστηρίζουν, είναι μια διαπάλη που τα τελευταία τρία χρόνια εκφράζεται με τη μορφή ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία. Ο πόλεμος διεξάγεται μεταξύ της ρωσικής αστικής τάξης και των συμμάχων της από τη μία πλευρά, και της ουκρανικής αστικής τάξης, των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ από την άλλη πλευρά.
Η ανατροπή του σοσιαλισμού ήταν αυτή που προετοίμασε το έδαφος για αυτόν τον πόλεμο, στον οποίο χύνεται το αίμα δύο λαών που εργάστηκαν μαζί για δεκαετίες προκειμένου να οικοδομήσουν μια νέα κοινωνία σε σοσιαλιστικές βάσεις, που πολέμησαν μαζί ενάντια στον φασισμό και τον γονάτισαν.
Ο σημαντικότερος παράγοντας που τροφοδοτεί τη σύγκρουση είναι η διαπάλη των καπιταλιστών για τη λεηλασία όλων των φυσικών πόρων και του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι. Ο αυξανόμενος ανταγωνισμός αφορά τις πρώτες ύλες, τις σπάνιες γαίες, τους ενεργειακούς πόρους, τη γεωστρατηγική σημασία και τους δρόμους μεταφοράς στην περιοχή. Η Ουκρανία ως σύνολο παραγωγικών δυνατοτήτων, πληθυσμού, γεωγραφικής θέσης είναι πολύτιμη για τις καπιταλιστικές ενώσεις που φτιάχνουν οι αστικές τάξεις για να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους.
Ο έλεγχος των εδαφών και των θαλάσσιων ζωνών της Ουκρανίας παίζει σημαντικό ρόλο τόσο στους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς περικύκλωσης της Ρωσίας, όσο και στους σχεδιασμούς της Ρωσίας για την πρόσβαση της προς την περιοχή των Βαλκανίων και της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
Αυτός ο άδικος πόλεμος μεταξύ της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας και του καθεστώτος του Κιέβου ως πληρεξούσιου των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, δεν αφορά μόνο την Ουκρανία και τον έλεγχό της, αλλά συνδέεται με παγκόσμια διακυβεύματα. Η Ρωσία αμφισβητεί στην πράξη και στρατιωτικά μια μακρόχρονη πορεία ΝΑΤΟϊκής περικύκλωσής της και διεκδικεί «μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας» στην Ευρώπη.
Αυτή την περίοδο κορυφώνονται τα παζάρια για την επίτευξη πρόσκαιρης ιμπεριαλιστικής ειρήνης. Οι διαπραγματεύσεις γίνονται με το βλέμμα στην επόμενη μέρα, καθώς οι ιμπεριαλιστές δεν ενδιαφέρονται να σταματήσει η σφαγή των λαών, αλλά να προετοιμάσουν και να αναδιατάξουν τις δυνάμεις τους για την επόμενη φάση της σύγκρουσης μεταξύ τους, όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά και σε άλλα μέτωπα.
Τα παζάρια μεταξύ των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων αφορούν τις εδαφικές παραχωρήσεις στο Ντονμπάς, τις λεγόμενες εγγυήσεις ασφαλείας, με τις ΗΠΑ να διεκδικούν ηγεμονικό ρόλο σε αυτές, τη μοιρασιά της «λείας» στα ζητήματα της ενέργειας και των επενδύσεων, ζητήματα κομβικά για τον γεωπολιτικό συσχετισμό δυνάμεων στην Ανατολική Ευρώπη.
Η ΕΕ διεκδικεί το δικό της μερίδιο μέσω και της στρατιωτικής της παρουσίας καθώς προτείνει μια «πολυεθνική δύναμη» υπό ευρωπαϊκή ηγεσία για «ασφάλεια των ουρανών της Ουκρανίας» και «επιχειρήσεις εντός της Ουκρανίας».
Η ΕΕ θα προχωρήσει στην χορήγηση δανείου στην Ουκρανία ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ για τα επόμενα δύο χρόνια, για τη στρατιωτική στήριξη της. Η συμφωνία προβλέπει τη χρηματοδότηση μέσω δανεισμού της ΕΕ από τις κεφαλαιαγορές και όχι από την αξιοποίηση των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, σε μια προσπάθεια να συμβιβαστούν οι έντονες αντιθέσεις εντός της ΕΕ.
Τα δεσμευμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία στην ΕΕ ανέρχονται σε περίπου 210 δισ. ευρώ, εκ των οποίων 185 δισ. βρίσκονται στο Βέλγιο, 18 δισ. στη Γαλλία και μικρότερα ποσά σε Λουξεμβούργο, Γερμανία και Σουηδία. Η κυβέρνηση του Βελγίου αντιτίθεται στην πρόταση να χρησιμοποιηθούν αυτά τα χρήματα για την Ουκρανία, ανησυχώντας ότι θα σηκώσει όλο το βάρος των αντιποίνων της Ρωσίας. Ιταλία, Μάλτα, Βουλγαρία και Τσεχία υποστήριξαν το αίτημα του Βελγίου για εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης για την Ουκρανία.
Παράλληλα, η Γερμανία προωθεί 10ετές σχέδιο συνεργασίας με την Ουκρανία, που θα περιλαμβάνει δημιουργία γραφείου σύνδεσης «Ukraine Freedom House» στο Βερολίνο, κοινή έρευνα και παραγωγή drones, μεταφορά τεχνολογίας, ενσωμάτωση ουκρανικής βιομηχανίας στην ευρωπαϊκή αγορά άμυνας, εγγυήσεις επενδύσεων και ανταλλαγή δεδομένων πεδίου μάχης.
Οι ΗΠΑ από την άλλη, προωθούν τους δικούς τους σχεδιασμούς, καθώς στην πρόταση τους για την Ουκρανία, αναφέρονται και σε κοινές αμερικανορωσικές επενδύσεις σε ουκρανικό έδαφος, ύψους 100 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Όλα αυτά αποκαλύπτουν τις αντιθέσεις όχι μόνο μεταξύ των κρατών – μελών της ΕΕ αλλά και μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ, όπως και μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας, η οποία έχει χαρακτηρίσει «αιτία πολέμου» τυχόν κατάσχεση των ρωσικών κεφαλαίων.
Το εδαφικό βρίσκεται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης καθώς η Ρωσία ζητά να της παραχωρηθεί το σύνολο των εδαφών του Ντονμπάς, κάτι που η Ουκρανία αρνείται μέχρι στιγμής.
Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει άμεση εμπλοκή στον πόλεμο στην Ουκρανία. Έχει εφαρμόσει όλες τις κυρώσεις που επέβαλε η ΕΕ προς την Ρωσία. Μέσω του «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης» έχει συνεισφέρει από το 2021 μέχρι το 2024 €5,5 εκατομμύρια ευρώ εκ των οποίων τα €3 εκατομμύρια ευρώ έχουν διατεθεί για στρατιωτικές αποστολές της ΕΕ. Η κυπριακή αστική τάξη στα πλαίσια του σχεδιασμού της ΕΕ για απεξάρτηση από το φυσικό αέριο της Ρωσίας βλέπει ευκαιρίες για ανάδειξη της Κύπρου ως ενεργειακό κόμβο μεταφοράς εμπορευμάτων, βάζοντας σε επικίνδυνα μονοπάτια τον λαό μας.
Το δικό μας καθήκον είναι να συνδέσουμε την καταδίκη του κάθε ιμπεριαλιστικού πολέμου και το αίτημα για τερματισμό του και απεμπλοκή της δικής μας χώρας από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με την πάλη των αιτίων που τον γεννάνε, στην ουσία με την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.
