Δύο ακόμη εργατικά «ατυχήματα» σε Λακατάμια και Πάφο προστίθενται στη μακρά λίστα των θυμάτων της εργοδοτικής ασυδοσίας. Στη Λακατάμια, 43χρονος εργάτης αραβικής καταγωγής έχασε τη ζωή του πέφτοντας από μεγάλο ύψος σε οικοδομή. Στην Πάφο, εργαζόμενος τραυματίστηκε σοβαρά κατά την εκτέλεση εργασιών σε κτίριο.
Πίσω από τις «συνθήκες που διερευνώνται» βρίσκονται συγκεκριμένες κοινωνικές σχέσεις παραγωγής. Τα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο, ιδιαίτερα στους κλάδους των κατασκευών και του τουρισμού. Δεκάδες νεκροί και τραυματίες αποτελούν το τίμημα της κερδοφορίας.
Τα εργατικά ατυχήματα δεν συνιστούν μεμονωμένα περιστατικά, ούτε αποτέλεσμα «ατομικής απροσεξίας». Αποτελούν δομικό στοιχείο της καπιταλιστικής παραγωγής. Το κεφάλαιο, επιδιώκοντας αύξηση της υπεραξίας, εντείνει την εργασία, μειώνει τα μέτρα ασφάλειας, γενικεύει την εργολαβοποίηση και την επισφαλή απασχόληση. Η ζωή του εργάτη αντιμετωπίζεται ως μεταβλητό κόστος.
Η έκρηξη της οικοδομικής δραστηριότητας στην Κύπρο, η ανάπτυξη γύρω από τα ακίνητα και τα τουριστικά συγκροτήματα, στηρίζονται σε υπερεκμετάλλευση, ιδιαίτερα μεταναστών εργατών. Οι κρατικοί έλεγχοι παραμένουν ανεπαρκείς. Οι εργοδότες σπάνια τιμωρούνται ουσιαστικά. Το αστικό κράτος λειτουργεί ως εγγυητής της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.
Τα εργατικά ατυχήματα αποτελούν μορφή ταξικής βίας. Εκφράζουν ένα σύστημα που θεωρεί το κέρδος τα πάντα και την ανθρώπινη ζωή τίποτα. Ο ρόλος των συντεχνιών παραμένει κρίσιμος αλλά αντιφατικός. Το συνδικαλιστικό κίνημα κατέκτησε δικαιώματα μέσα από αγώνες. Σήμερα, όμως, η κυρίαρχη γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού περιορίζει τη σύγκρουση με το κεφάλαιο. Δεν οργανώνονται μαζικές επιτροπές ασφάλειας σε κάθε χώρο δουλειάς. Δεν επιβάλλεται εργατικός έλεγχος στα μέτρα προστασίας.
Η Κομμουνιστική Πρωτοβουλία Κύπρου καλεί σε:
– Οργάνωση επιτροπών ασφάλειας από τους ίδιους τους εργαζόμενους σε κάθε εργοτάξιο.
– Καταγγελία κάθε εργοδότη που παραβιάζει μέτρα προστασίας.
– Άμεση ενίσχυση των ελέγχων με ευθύνη και συμμετοχή των εργαζομένων.
– Ταξική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Ο αγώνας για υγεία και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς αποτελεί αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση. Μόνο η οργανωμένη εργατική τάξη, σε ρήξη με το κεφάλαιο και το κράτος του, μπορεί να επιβάλει όρους που θα προστατεύουν τη ζωή της.
