Η κατάρρευση της πολυκατοικίας στη Γερμασόγεια, με νεκρούς και τραυματίες, είναι ένα ακόμη τραγικό συμβάν, ένα ακόμη έγκλημα με ταξικό πρόσημο.
Το 2026, σε μια εποχή τεράστιων τεχνολογικών δυνατοτήτων, επιστημονικής γνώσης και συσσωρευμένου πλούτου, ο λαός θα έπρεπε να ζει σε ασφαλή, αξιοπρεπή και σύγχρονα σπίτια. Αντί γι’ αυτό, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι, ντόπιοι και μετανάστες, σπρώχνονται να επιλέγουν ανάμεσα σε επικίνδυνες εκδοχές στέγασης, όπου κάθε επιλογή κρύβει το δικό της ρίσκο: ακατάλληλα κτήρια, πανάκριβα ενοίκια, υπερπληθυσμό, ανασφάλεια.
Στη Λεμεσό των μεγάλων αναπτύξεων, των πύργων και του τουρισμού πολυτελείας, αποκαλύπτεται με τον πιο ωμό τρόπο ότι για το κεφάλαιο αξία έχουν τα ακίνητα ως εμπόρευμα και όχι η ανθρώπινη ζωή. Την ίδια στιγμή, το κράτος, και οι αρμόδιες αρχές εμφανίζονται πάντα με «έκτακτες» αρμοδιότητες αφού συμβεί η τραγωδία, για να διαχειριστούν την εικόνα και τις αντιδράσεις, ενώ η πρόληψη, οι έλεγχοι και η ουσιαστική προστασία της ζωής παραμένουν δευτερεύοντα. Η συνεχής επίκληση προειδοποιήσεων που δεν εφαρμόζονται αποδεικνύει ότι η ευθύνη είναι γνωστή αλλά δεν συγκρούεται με τα συμφέροντα που την παράγουν.
Απαιτούμε πλήρη διερεύνηση, απόδοση ευθυνών σε ιδιοκτήτες, εργολάβους και κράτος, άμεσο έλεγχο επικινδύνων κτηρίων και ουσιαστικά μέτρα ώστε κανένας άνθρωπος να μη ζει ξανά σε συνθήκες που τον καταδικάζουν στον θάνατο.
