*Μπέρτολτ Μπρεχτ
Στις 17 Ιουνίου πραγματοποιείται στην Κύπρο η 3η Διεθνής Διάσκεψη με θέμα την “Ειρήνη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη σε μια περίοδο πολλαπλών κρίσεων”, η οποία διοργανώνεται απο το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ερευνών “Προμηθέας”.
Σύμφωνα με την πρόσκληση, στη διάσκεψη θα συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, ο Γάλλος οικονομολόγος Thomas Piketty, η πρώην Πρόεδρος της Βουλής και πρώην Υπουργός Άμυνας της Χιλής, Maya Allende, ο Βραζιλιάνος γερουσιαστής Humberto Costa, ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου Sameh Shoukry, ο αντιπρόεδρος του Centre for International Relations Matt Duss, η πρόεδρος του CTP Sila Usar Incirli, ο Δήμαρχος Λευκωσίας Χαράλαμπος Προύντζος και ο Τουρκοκύπριος δήμαρχος Λευκωσίας Mehmet Harmanci.
Η διάσκεψη θα κλείσει με τις παρεμβάσεις του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, Στέφανου Στεφάνου και του Αλέξη Τσίπρα.
Η διάσκεψη γίνεται αμεσως μετά την ανακήρυξη του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα και γίνεται μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ως φορέας της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης ένας “νέος” πολιτικός χώρος, ο οποίος “άλλαξε και εβαλε τα ρουχα του αλλιώς”, και που ως κυβέρνηση υπηρέτησε με συνέπεια τους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς, εμβάθυνε τη στρατηγική συνεργασία με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αναβάθμισε τις σχέσεις με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ και μετέτρεψε την Ελλάδα σε ακόμη πιο ενεργό κρίκο των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην περιοχή.
Επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με πρωθυπουργό τον Τσίπρα εγκαινιάστηκε ο λεγόμενος «στρατηγικός διάλογος» με τις ΗΠΑ και άνοιξε ο δρόμος για νέες αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις. Την ίδια στιγμή, η απόφαση της ελληνικής Βουλής για αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους παρέμεινε στα συρτάρια, ενώ η συνεργασία με το Ισραήλ αναβαθμιζόταν σε στρατηγική επιλογή.
Ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση είναι οι αναφορές στην «κοινωνική δικαιοσύνη» από εκείνους που διαπραγματεύτηκαν και ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, μετά το ταπεινωτικό και κάλπικο δημοψήφισμα του 2015 και συνέχισαν την αντιλαϊκή επίθεση σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων με σειρα αντιλαϊκών νομοσχεδίων.
Την ίδια ώρα, θα αναμασηθεί στη διάσκεψη και ο “μπαμπούλας” της ακροδεξιάς, λες και πρόκειται για φαινόμενο που εμφανίζεται έξω και ανεξάρτητα απο το ίδιο βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα. Λες και η Χρυσή Αυγή δεν γιγαντώθηκε πάνω στα αδιέξοδα για το λαό που άφησαν οι πολιτικές των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Λες και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λειτούργησε ως βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής οργής, εγκλωβίζοντας τις προσδοκίες του λαού σε μια δήθεν «αριστερή» διαχείριση του ίδιου συστήματος.
Το ίδιο έργο επιχειρείται να παιχτεί ξανά σήμερα. Μετά την κρίση και την απαξίωση της σοσιαλδημοκρατίας, αναζητείται νέο πολιτικό όχημα για να ανασυγκροτηθεί ο ίδιος χώρος και να απορροφηθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια πριν αυτή πάρει πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. Η συζήτηση γύρω από το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ΕΛ.Α.Σ δεν αφορά καμία εναλλακτική πορεία για τους λαούς. Αφορά την ανακαίνιση ενός φθαρμένου πολιτικού προϊόντος για να συνεχίσει να υπηρετεί το ίδιο σύστημα που υποτίθεται ότι αμφισβητεί.
Η παρουσία του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ σε μια τέτοια διοργάνωση προσδίδει πολιτική νομιμοποίηση σε έναν χώρο που έχει δοκιμαστεί στην πράξη και έχει αποδείξει ότι, πίσω από τα μεγάλα λόγια για ειρήνη, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, βρίσκεται η πλήρης αποδοχή του πλαισίου της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της καπιταλιστικής διαχείρισης.
Ωστόσο δεν προκαλεί έκπληξη. Αντιλαϊκά μέτρα είχαν προωθηθεί και επί διακυβέρνησης του ΑΚΕΛ. Είχαμε για παράδειγμα δει την προσπάθεια διαχείρισης του συστήματος εν μεσω καπιταλιστικής κρίσης, μέσω της παγοποίησης της ΑΤΑ, των συντάξεων και προσαυξήσεων, της αποκοπής μισθών των δημοσίων υπαλληλων αλλα και της ψήφισης σειράς αντιλαϊκών νομοσχεδίων ή άλλων μέτρων κατ’ επιταγή της ΕΕ. Ταυτόχρονα αναβαθμίστηκαν οι σχέσεις Κύπρου- Ισραήλ μέσω της οριοθέτησης της ΑΟΖ, της ενεργειακής συνεργασίας και οχι μόνο.
Οσον αφορά δε την ακροδεξιά, και στην Κύπρο το ΕΛΑΜ έρχεται να σημειώσει μεγάλη αύξηση στα ποσοστά του και να καταλάβει την 3η θέση στη βουλή, ενίσχυση η οποία πατά πάνω και στη λαϊκή δυσαρέσκεια από τα πεπραγμένα όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, οι οποίες ασφαλώς δεν κατάφεραν να βελτιώσουν τη ζωη του λαού.
Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από νέες εκδοχές της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Δεν έχουν ανάγκη από νέους διαχειριστές του ίδιου συστήματος. Έχουν ανάγκη από την ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος προς αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, απο πολιτικές που συγκρούονται με τις αιτίες που γεννούν τον πόλεμο, την εκμετάλλευση, τη φτώχεια και την ακροδεξιά. Και αυτές οι αιτίες δεν βρίσκονται έξω από το σύστημα. Βρίσκονται στον ίδιο τον πυρήνα του.
