Αυξάνεται ο αριθμός των νεκρών από το τραγικό ναυάγιο στην Κερύνεια. Το ναυάγιο στην Κερύνεια δεν πρέπει να το αφήσουμε να ιδωθεί ως ένα ακόμη τραγικό περιστατικό που θα καταγραφεί στις ειδήσεις, θα ακολουθήσουν μερικές δηλώσεις θλίψης και ύστερα όλα θα συνεχίσουν όπως πριν.
Πίσω από κάθε τέτοια τραγωδία υπάρχει μια ταξική πραγματικότητα που δεν μπορεί να κρυφτεί. Στον καπιταλισμό η «ασφάλεια» έχει κόστος. Η συντήρηση έχει κόστος. Το επιπλέον προσωπικό έχει κόστος. Τα σύγχρονα και ασφαλή μέσα εργασίας έχουν κόστος. Οι αξιοπρεπείς μισθοί είναι κόστος.
Και όταν απέναντι στο κόστος υπάρχει η απαίτηση του κεφαλαίου για μεγαλύτερο κέρδος τότε η ανθρώπινη ζωή μετατρέπεται σε αριθμό ενός λογιστικού φύλλου.
Έτσι βουλιάζουν πλοία.
Έτσι εκτροχιάζονται τρένα.
Έτσι πέφτουν αεροπλάνα.
Έτσι καίγονται λεωφορεία.
Έτσι σκοτώνονται εργάτες στους χώρους δουλειάς.
Αυτοί που επηρεάζονται είναι πάντα οι ίδιοι. Οι εργαζόμενοι, οι φτωχοί, οι κατατρεγμένοι, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες.
Και μετά αρχίζει η γνωστή παράσταση και γίνεται λόγος για «ανθρώπινο λάθος», «μεμονωμένο περιστατικό», «ατυχία» και υποσχέσεις ότι «θα αποδοθούν ευθύνες».
Μα ποτέ δεν βρίσκεται στο στόχαστρο η ίδια η λογική που παράγει το έγκλημα. Γιατί αν αποκαλυφθεί η πραγματική αιτία, τότε θα πρέπει να μιλήσουμε για το ποιος έχει την ιδιοκτησία, ποιος παίρνει τις αποφάσεις, ποιος καρπώνεται τα κέρδη και ποιος πληρώνει με τη ζωή του.
Αυτό είναι το ταξικό ερώτημα. Δεν αρκεί να απαιτούμε απλώς «να γίνει έρευνα» ή «να αποδοθούν ευθύνες». Φυσικά και πρέπει να αποδοθούν ευθύνες. Όμως η πραγματική δικαιοσύνη απαιτεί να φωτιστούν τα αίτια της τραγωδίας.
Ο ένοχος είναι μια κοινωνία όπου η παραγωγή οργανώνεται με κριτήριο το κέρδος και όχι τις κοινωνικές ανάγκες. Και όσο το κέρδος θα βρίσκεται πάνω από τον άνθρωπο, θα συνεχίσουμε να μετράμε νεκρούς και να ακούμε υποκριτικά το «ποτέ ξανά». Μόνο που το «ποτέ ξανά» χωρίς σύγκρουση με τα αίτια που γεννούν αυτές τις τραγωδίες είναι κενό σύνθημα.
Δεν θέλουμε καλύτερη διαχείριση του εγκλήματος.
Δεν θέλουμε ασφαλέστερη εκμετάλλευση.
Δεν θέλουμε να μάθουμε απλώς να ζούμε με τις «παράπλευρες απώλειες» του κέρδους.
Θέλουμε μια κοινωνία όπου η ζωή του ανθρώπου θα αξίζει περισσότερο από τα κέρδη των λίγων.
Γιατί όσο το κέρδος είναι ο νόμος τους, η ανθρώπινη ζωή θα παραμένει το κόστος τους.
Και αυτό το κόστος δεν πρέπει να το πληρώνει άλλο ο λαός.
